ffff00;">به مچ پای بیمار اشاره کردم
ffff00;">که یعنی از اینجا قطع کنم و دکتر گفت: برو بالاتر...

ffff00;">بالای مچ را نشان دادم و دکتر گفت برو بالاتر...

ffff00;">بالای زانو را نشان دادم و دکتر گفت برو بالاتر...

ffff00;">تا اینکه وقتی به بالای ران رسیدم
ffff00;">دکتر گفت که از اینجا ببر عفونت از این جا بالاتر نرفته.

ffff00;">لحن و عبارت

ffff00;">" برو بالاتر "

ffff00;">خاطره بسیار تلخی را در من زنده می كرد خیلی تلخ

ffff00;">دوران کودکی همزمان
ffff00;">با اشغال ایران توسط متفقین در محله پامنار زندگی می کردیم.

ffff00;">قحطی شده بود و
ffff00;">گندم نایاب بود و نانوایی ها تعطیل
ffff00;">مردم ایران و تهران بشدت عذاب و گرسنگی می کشیدند
ffff00;">که داستانش را همه می دانند.

ffff00;">عده ای هم بودند که به هر قیمتی بود ارزاق شان را تهیه می کردند
ffff00;">و عده ای از خدا بی خبر هم بودند
ffff00;">که با احتکار از گرسنگی مردم سودجویی می کردند.

ffff00;">شبی پدرم دستم را گرفت
ffff00;">تا در خانه همسایه مان که دلال بود و گندم و جو می فروخت برویم
ffff00;">و کمی از او گندم یا جو بخریم تا از گرسنگی نمیریم.

ffff00;">پدرم هر قیمتی که می گفت همسایه
ffff00;">دلال ما با لحن خاصی می گفت:
ffff00;">برو بالاتر... برو بالاتر...

ffff00;">بعد از به هوش آمدن پیرمرد برای دیدنش رفتم
ffff00;">چقدر آشنا بود وقتی از حال و روزش پرسیدم گفتffff00;">:
ffff00;">بچه پامنار بودم گندم و جو می فروختم
ffff00;">خیلی سال پیش
قبل از اینکه در شاه عبدالعظیم ساکن بشم...

ffff00;">دیگر تحمل بقیه صحبت‌هایش را نداشتم
ffff00;">خود را به حیاط بیمارستان رساندم
ffff00;">من باور داشتم که...

که از مکافات عمل غافل مشو
گندم از گندم بروید جو ز جو

ffff00;">اما به هیچ وجه انتظار نداشتم که چنین مکافاتی را به چشمم ببینم.

(نقل از" دکترمرتضی عبدالوهابی " استاد آناتومی دانشگاه تهران)