  این چای روضه ها که مرا زیر و رو کندعطرش ز دور کار هزاران سبو کند زاهد بیا که این می بی غش دو ساله است دردش تو را بسازد و حالت نکو کند ای محتسب به مستی ما خرده ای مگیرکاین می که می رسد همه دفع عدو کند ساقی بریز چای و بگردان سبوی خویش چون مرهمی به سینه و بغض گلو کند گلها و غنچه هاست درین محفل عزیزخوشبخت آن که غنچه نشکفته بو کند از قبله گشته نام خدا را بیاورد یکبار اگر به قبله نادیده رو کند یارم میان میکده دارد به دست خویش این چای روضه ها که مرا زیر و رو کند |