 ای اهل حرم میر علمدار نیامد سقای حرم سید و سالار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد ای هم‌سفـران مـاه بنـی هاشمیان کو؟ آرام دل و دیده و آرامش جان کو؟ آیینه‌ی عشق از پی دیدار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد دل‌هـای پریشـان شـده شیرازه ندارد گنجـایش انـدوه و غـمِ تازه ندارد دل خون شد و مجنون شد و دلدار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد آن گل که چمن عاشق بوسیدن او بود آن ماه که ما را هوس دیدن او بود صد بار به ما سر زد و این بار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد برگـرد عمـو! دل هـوس آب نـدارد امشب بـه خدا دیده‌ی ما خواب ندارد ای پردگیـان محـرم اسـرار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد  |