سكوت بين فضای دشت اقاقيا طنين‌انداز می شود. شهاب ، لالايی می‌خواند برای تك‌ ستاره‌های آسمان.چه زيبا مهتاب به خواب مي‌رود.
رهگذر كه از اين زمين به آسمان می‌نگرد، فضا را، آسمان را، جنبشی می‌داند كه از آرامش وجود تو شكل گرفته است.

نگاهِ خورشيد ،گرما بخش است وقتی كه تو بيايی.
و چه زيبا كاروان خسته ، كنار تقاطع تقوا خيمه زده است تا خدای ناكرده به بيراهه نروند!
همه راست می‌روند ! همه راست میگويند و همه حقيقت را مثال بلبل بر زبان جاری می‌سازند تا تو بيايی.

بيا تا ريزش شاخه را با هم تماشا كنيم. بيا چرا كه می‌دانم از آمدنت سار خواهد خواند و چمن خواهد رقصيد، اگر بدانی كه نور، هم انتظار فرجت را می‌كشد به سرعت باد ، خواهی‌آمد.
زمزمه‌ی خيال برانگيز مادر ، مرا به ياد پرواز شاهين می‌اندازد ، پروازی كه تا بلندای ايوان خانه اوج داشت . پروازی كه در غبار شب ، بيهوده ترين افكار را دور می‌ريخت و از لابه‌لای ستيغ درخشش وسوسه برانگيز ماه بيرون می‌رفت.

همه‌ی عالم چشم انتظار آمدنت هستند. همه‌ی عالم بينا و پرانگيزه‌اند تا برای آمدنت جشن بگيرند ؛ پايكوبی كنند و به حق درفش ايمان را تا صخره بلند وجدان بالا ببرند.

مهدی جان ! اگر تو بيايی ، شكوه زمين باور نكردنی می‌شود و زمزمه‌ی تراوش جيرجيرك‌ها زيبا و دل انگيز می‌گردد.

ما انتظار خواهيم كشيد تا زمانی وقت چيدن عشق برسد.