بسم رب الشهدا

..قبل از عملیات مطلع الفجر بود.

 جهت هماهنگی بهتر بین فرماندهان سپاه و ارتش جلسه ای برگزار شده بود.

به جز من و ابراهیم سه نفر از فرماندهان ارتش و

سه نفر از فرماندهان سپاه حضور داشتند.

تعدادی از بچه ها هم در داخل حیاط مشغول آموزش نظامی بودند.

اواسط جلسه بود همه مشغول صحبت بودند

یکدفعه از پنجره اتاق یک نارنجک به داخل پرت شد!

دقیقا وسط اتاق افتاد.از ترس رنگم پریدهمینطور که در کنار اتاق نشسته

بودم سرم را در بین دستانم قرار دادم.و به سمت دیوار چمباتمه

زدم! برای لحظاتی نفس در سینه ام حبس شد. بقیه هم مانند من هر یک به

گوشه ای خزیده بودند.

لحضات به سختی می گذشت اما صدای انفجار نیامد.

خیلی آرام چشمانم را باز کردم.

از صحنه ای که می دیدم خیلی تعجب کردم. آرام دستانم را از روی سرم

برداشتم.سرم را بالا آوردم با چشمانی که از تعجب گرد شده بود

گفتم آقا ابرام!!

بقیه هم یک یک از گوشه و کنار اتاق سر هایشان را بلند کردند.

همه با رنگ پریده وسط اتاق را نگاه می کردند.

صحنه ی بسیار عجیبی بود در حالی که همه ما به گوشه و کنار اتاق خزیده

بودیم ابراهیم روی نارنجک خوابیده بود!

در همین حین مسئول آموزش وارد اتاق شد. با کلی معذرت خواهی گفت:

خیلی شرمنده ام این نارنجک آموزشی بود. اشتباهی افتاد داخل اتاق.

ابراهیم از روی نارنجک بلند شد. درحالی که تا آن موقع که سال اول جنگ

بود چنین اتفاقی برای هیچیک از بچه ها نیفتاده بود...

این مطلب قطره از اقیانوس جوانمردی های شهید ابراهیم هادی بود

این مطلب قطره از اقیانوس جوانمردی های شهید ابراهیم هادی بود

شهیدی که آخر به آرزویش که جز گمنامی نبود رسید