دلم میگیرد...
دلم برای دلم میگیرد ، برای غربت غریبانه اش ، پذیرش بی چون و چرایش و سهم نه چندان عادلانه اش میگیرد و دلم برای غمهای دلم میگیرد ... میخواهم دلداریش دهم آرام نمیگیرد ، میخواهم ندیده اش بگیرم تحمل نمی آورد، گاه توبیخش میکنم از تمام گردشهای احساس محکومش میکنم و در قفس احساس محکوم به ماندن،..اما باز دلم برای دلم میگیرد...

باز از سینه دلم 

با دل خون

پای برهنه

زده بیرون

به گمانم شده مجنون

به کجا می بردم؟

این که چنین بال کشیدست ،

و

  پریدست،

و

رهیدست،

چه جانکاه کشید از دل خود

آه ه ه

دلم سوخت برای دلم

و
 

تا که نشستم به بر حرف دل خویش 

شنیدم که به لب ندبه کنان

مویه کنان

موی کنان

آه کشان

از دل و جان گفت:

سوال از چه ببین حال شب و روزم و این غصه جان سوز 

که یاران و رفیقان همه گشتند مسافر        

همه زائر

همه حاجی

همه مُحرِم

و گمانم که هم الان

همگی گرم طوافند

به دور حرم قبله عالم

همان عشق معظم

همان روح مکرم

خداوند غم و اشک محرم

و من غم زده اینجا تک و تنها

باز هم با دل خون گفت ، دل من

تو کجا دیده دو چشمت

که در این ظلمت گمراهی و

این عصر سیاهی

که کسی خرج کسی شعله کبریت نکردست

دو خورشید طلایی

که دو تا پرچم سرخ است نمادش

به مدار هم و با هم بدرخشند

بتابند و نخوابند 

شب و روز دل گمشدگان را  چو قیامت

بیارند دو سر سفره ارباب نشانند

چه بزمی است در این سفره

که یک سوی بود جنت الاربابُ

بود سوی دگر جنت العباسُ

در آن بین چه بین الحرمینی

که با شور حسینی همه سینه زنان

گریه کنان ناله زنان شور بگیرند

برای پسر حضرت زهرا