به نام خدا
طی چند روز گذشته یکی از خبرهایی که در فضای مجازی توجه‌ام را جلب کرد «کشف حجاب به سبکی جدید بود»،
در طی این چند سال گذشته خبرهای متفاوت و روش‌های گسترش بدحجابی از آزادی های یواشکی گرفته تا پیوستن بازیگران دسته چندم سینما به شبکه های خارجی و کشف حجاب کردنشان را همه‌ی ما شنیده‌ایم، تا اینکه در یکی از پستهای شبکه مجازی خواندم روشی جدید برای بی حجابی و مصون ماندن از ماموران انتظامی و آن: «کوتاه کردن موهای سر به اندازه موهای مردان و پسران (مدل پسرانه)».
این روش راه‌کاری می‌باشد تا کمتر شخصی بتواند زن یا مرد بودن رانندگان را از راه دور و در یک نگاه تشخیص دهد.
در قرون اخیر با پیشرفت عظیمی که علم کرده است، انسانیت از آن مقام قداستی که بشر سابق برای آن قائل بود یک مرتبه سقوط کرده است و هر روز بر این سقوط افزوده شده و روش های گمراهی برای خلود در این کثافات، پررنگتر و پرزرق و برق‌تر می‌گردد.
در چند قرن اخیر یکی از مواردی که بسیار سنگین و خرد کنند بود شکستن مقام شامخ و عالی انسانیت بوده است.
در سیر تفکری قرون اخیر اگر توجه کنیم اولین ضربه‌ای که به این مقام والا زده شد اینکه انسان خود را مرکز و محور عالم و هدف خلقت می‌دانست.
ولی با کشف شدن مسائل جدید علمی، مثل هیئت عالم بر خلاف آنچه انسان فکر می‌کرد که همه چیز به دور زمین می چرخد بلکه این زمین بود به دور خورشید می‌چرخید با محوریت همین فکر، که دیگر زمین محور عالم نیست و پی بردن به اینکه تا بحال اشتباه فکر می کردیم، این نظریه را نیز در مورد انسان بیان نمودند که «آنجوری که ما در مورد انسان فکر می کردیم نیست همانطوری که در مجامع دینی [کلیسا] در مورد زمین اینطور فکر می کردند و اشتباه در آمد در مورد انسان نیز اشتباه می باشد».
در مرحله‌ی بعد ضربه سنگین تری به پیکر انسان وارد شد و آن انسانی که برای خود یک هویت آسمانی که همان خلیفة الله بودن می‌باشد، قائل بود که روح خدا در این کالبد دمیده شده است را با تحقیقات بیولوژیکی یکمرتبه پست و حقیر کرده و از نژاد میمون جلوه دادند، یعنی آن جنبه‌ی خدایی و تقدس را از انسان گرفته و جنبه‌ی حیوانی را در او غلبه دادند.
بعد از این مرتبه به سراغ ارزشها رفته و ارزشهایی که در درون انسان موجود بوده که نیکوکاری یا احسان، عفت، حیا، غیرت یا حتی عشق الهی که پاک ومنزه بوده و انگیزه های خدایی داشته را از انسان گرفته و رنگ و بوی حیوانی به آن دادند که یک مرتبه فرضیه هایی را دادند که تمام کارهایی که بر مبنای اخلاق و وجدان داشته و نام تسبیج و تقدیس و تعالی را به آن داده‌اند، اینها در حیوان هم پیدا می‌شود و هیچ جنبه‌ی الهی ندارد. که شهید مطهری در مورد این قسم سوم که زیر پا قرار دادن ارزشها می‌باشد می فرماید:
«یکی گفت: سرچشمه همه‌ی اینها شکم است، سعدی ما هم گفته: (مایه عیش آدمی شکم است) ولی دیگران گفتند: نه تنها مایه‌ی عیش آدمی شکم است، مایه دل آدمی هم شکم است... و بعضی دیگر حتی یک مقدار پایین تر آمدند و گفتند: از شکم هم پایین‌تر!» [۱]
با این نگاه و نگرش در جامعه غربی می بینیم که غرب ابتدا انسانیت انسان را زیر سوال برده و وقتی توانست این انسانیت را لگدمال کرده و پست و حقیر نشان دهد و همچنین وقتی انسانیت را از انسان گرفت، به سراغ ارزشها رفته و پاکی و الهی بودن این ارزشها را نیز زیر سوال برد و تبدیل به یک ارزش حیوانی و بی ارزش نشان داد و علت این کار را می توان در همان توجه به عقل منهای وحی و یا حتی نگاهی تجربی و پوزیتویستی به دنیا منهای ماوراء و متافزیک دانست که موجب این تزلزل در انسانیت و ارزشها گردید.
که از جمله چیزهایی که مورد هجوم و حمله‌ی غرب گردید زن و حجاب می باشد که امروزه در غرب نگاهی کالا محور و وسیله ای برای تجارت و کسب درآمد می باشد.
و علت اصلی زیر سوال بردن بسیاری از ارزشها بالاخص حجاب را می توان در لذت بردن و خوشگذرانی دانست. و اینکه زندگی را محدود به همین دنیا کرده  و هیچ رسالت و مسئولیتی برای او قائل نمی شوند و در پناه دین هم رسالت انسان مشخص می گردد و هم معنایی برا لذت بیان می‌شود.
رسالت انسان را چون جایگاه خلیفه الهی بیان می گردد انسان را جانشین خدا دانسته در زمین که خدا به او می فرماید: «منِ خدا خودم خلاقّم، قسمتی از خلاقیتم را به تو تفویض کردم و به عهده تو گذاشتم و تو بایستی انجام دهی و تو مظهر فعالیت و خلاقیت منی»
اما در مورد لذت بردن اینکه:
گروهی از مردم در هر اجتماعی از تنوع در امور دنیا لذت می برند به عبارت دیگر چون این افراد انسانهایی برون‌گرا هستند دارای لذت های کاذب بوده و لذت های خود را هم به سرعت عوض می‌کنند.
گروهی از مردم دنیا درون‌گرا هستند و با امور درونی و متصل به روح و درون انسانها ارضا شده و از آنها لذت می‌برند. این گروه دارای علایق خاصی هستند و به سختی علایقی را که جزو هدفشان از زندگی است را تغییر می‌دهند. که به تعبیر شهید مطهری، «بسیاری از اشخاصی که کانون لذت را بیرون از وجود خودشان جستجو می‌کنند دائماً به دنبال این هستند که به خیال خودشان از زندگی کام بگیرند، همانها هستند که خودشان را به عنوان انسان نمی‌شناسند؛ یعنی خود را به عنوان کانون اصلی لذّت و بهجت ـکه از درون خود انسان بر می‌خیزدـ نمی‌شناسند. کِیف را از کجا جستجو کند؟ از جام می، از کاباره». [۲]

منبع بیشتر برای مطالعه:
آزادی معنوی، شهید مطهری (فصل هشتم، مکتب انسان)